Spiritualiteit zonder zweverigheid:

niet wachten op een teken, maar leren kijken

TL;DR

 Ik geloof in synchroniciteit.

Ik geloof ook in eigen verantwoordelijkheid.

De natuur hoeft mij geen antwoorden te geven, maar helpt me wel om beter te kijken.

Niet naar wat er zou moeten zijn. Maar naar wat er al is.

Het woord spiritualiteit roept bij veel mensen meteen een bepaald beeld op.

Ze denken aan wierook, meditatiekussens, kaarten leggen of wachten tot het universum een teken geeft.

Ik merk dat ik daar vaak een beetje om moet glimlachen. Niet omdat ik er niets mee heb. Integendeel. Spiritualiteit is voor mij geen hobby of interesse. Het is de manier waarop ik naar het leven kijk.

Alleen betekent het misschien iets anders dan veel mensen verwachten.

Ja, ik leg weleens kaarten.

Ja, ik geloof in synchroniciteit. Soms lijken gebeurtenissen precies op het juiste moment samen te vallen. Soms voelt het alsof het leven je zachtjes ergens op wijst.

Maar ik geloof net zo sterk dat zo’n moment pas betekenis krijgt door wat jij ermee doet.

Een kaart neemt geen beslissing voor je.

Een teken lost je problemen niet op.

En een buizerd verandert je leven niet.

Wat wél verschil maakt, is wat jij doet met wat je ziet.

Een kraai, een buizerd en een keuze

Gistermiddag lag ik in de tuin toen ik een geluid hoorde dat ik hier bijna nooit hoor.

Een kraai.

Bij ons vliegen vooral kauwen, eksters en merels rond. Dus vanzelf keek ik omhoog. Niet omdat ik dacht dat die kraai mij iets wilde vertellen, maar omdat ik nieuwsgierig werd.

Boven mij zag ik een kraai achter een buizerd aanvliegen. Even leek het een luchtgevecht, daarna veranderde het in een indrukwekkend schouwspel.

Mijn eerste gedachte?

“Snel mijn telefoon pakken.”

Maar vrijwel meteen volgde een andere.

Nee. Blijf gewoon kijken.

Dus dat deed ik.

Ik zag hoe de vogels uiteindelijk ieder hun eigen kant op gingen. De buizerd bleef nog even zweven, hoog boven mij, met zijn vleugels uitgespreid tegen een strakblauwe lucht.

Ik weet niet hoe lang ik heb liggen kijken.

Dat deed er ook niet toe.

Wat ik wel weet, is dat ik dat moment nooit zo bewust had beleefd als ik vooral bezig was geweest met het maken van een filmpje.

Misschien was het synchroniciteit.

Misschien ook niet.

Natuurlijk vroeg ik me dat heel even af. Niet omdat ik per se een antwoord nodig heb, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar wat het leven soms laat zien.

Uiteindelijk vind ik de vraag óf het een teken was minder interessant dan wat het moment met mij deed.

Het bijzondere zat niet in de kraai.

Het zat in het feit dat ik de tijd nam om écht te kijken.

Misschien is dat wel precies wat spiritualiteit voor mij betekent.

Niet voortdurend op zoek zijn naar bijzondere tekens.

Maar jezelf toestaan om aanwezig te zijn in wat zich aandient.

De natuur hoeft niets uit te leggen

In mijn werk gebruik ik de natuur regelmatig als spiegel.

Niet omdat een boom een verhaal vertelt.

Niet omdat een vogel een boodschap komt brengen.

En ook niet omdat een kronkelend pad antwoord geeft op een levensvraag.

De natuur doet eigenlijk helemaal niets.

Ze ís er gewoon.

En juist daardoor gebeurt er iets.

Tijdens een wandeling zegt iemand ineens:

“Eigenlijk lijk ik op die boom. Van buiten oog ik sterk, maar mijn wortels voelen helemaal niet zo stevig.”

Een ander blijft staan bij een kronkelend pad en zegt:

“Misschien hoeft mijn leven ook niet altijd zo recht te lopen als ik steeds probeer.”

Ik geef die betekenis niet.

De ander ontdekt haar zelf.

Dat is misschien wel het mooiste aan de natuur.

Ze geeft geen antwoorden.

Ze stelt ook geen vragen.

Maar ze nodigt uit om anders te kijken.

Alles heeft zijn eigen ritme

Kijk maar naar deze warme dagen.

Het tempo gaat vanzelf omlaag. Mensen zoeken de schaduw op. Ze drinken wat vaker samen een glas water. Ze vragen hoe het met elkaar gaat.

Niet omdat iemand dat bedacht heeft.

Maar omdat ons lichaam daarom vraagt.

Een boom probeert op een hete dag ook niet harder te groeien.

Alleen wij lijken te denken dat we altijd hetzelfde tempo moeten blijven volhouden.

Alsof rust iets is wat je eerst moet verdienen.

Alsof vertragen pas mag wanneer alles af is.

Terwijl de natuur ons iedere dag laat zien dat alles zijn eigen ritme heeft.

Waarom zouden wij denken dat alleen wij daarop een uitzondering zijn?

Vertragen maakt zichtbaar wat er al is

Misschien is dat wel waarom ik zo graag werk zoals ik werk.

Niet omdat ik geloof dat de natuur alle antwoorden heeft.

Maar omdat vertraging zichtbaar maakt wat in de drukte vaak verborgen blijft.

Of dat nu tijdens een wandeling gebeurt, in een coachgesprek of in een team dat vastloopt, maakt eigenlijk niet uit.

Zodra er ruimte ontstaat om écht te kijken, ontstaan vaak ook de inzichten die eerder buiten beeld bleven.

Ik help mensen niet om overal betekenis in te zoeken.

Ik help mensen om betekenis te geven aan wat ze zelf ervaren.

Soms ontstaat dat inzicht tijdens een wandeling.

Soms in een coachgesprek.

Soms wanneer iemand ineens hardop uitspreekt wat ze eigenlijk al die tijd al wist.

De plek maakt me niet zoveel uit.

Het moment waarop iemand zichzelf weer herkent, dáár gaat het mij om.

Spiritualiteit begint voor mij met aandacht

Soms vragen mensen mij of ik spiritueel ben.

Mijn antwoord is inmiddels volmondig: ja.

Alleen bedoel ik daar misschien iets anders mee dan zij verwachten.

Voor mij gaat spiritualiteit niet over ontsnappen aan het leven.

Juist niet.

Het gaat over met aandacht midden in het leven staan.

Ruimte maken voor verwondering.

Openstaan voor synchroniciteit, zonder je verantwoordelijkheid uit handen te geven.

Ik geloof dat het leven je soms iets laat zien.

Niet als een routebeschrijving.

Maar als een uitnodiging om nieuwsgierig te worden.

Om iets te onderzoeken wat je misschien eerder over het hoofd zag.

De betekenis daarvan ontdek jij zelf.

En wat je er vervolgens mee doet, blijft altijd jouw keuze.

Misschien is dat wel de kern van mijn werk.

Niet vertellen hoe iemand moet leven.

Niet invullen wat iets betekent.

Maar samen onderzoeken wat zichtbaar wordt zodra er ruimte ontstaat om echt te kijken.

Waar verwonderde jij je voor het laatst over?

Ik ben benieuwd.

Wanneer nam jij voor het laatst de tijd om echt stil te staan bij iets ogenschijnlijk kleins?

Niet om er direct een verklaring voor te zoeken.

Niet om te bewijzen dat het toeval was.

En ook niet om koste wat kost een teken te vinden.

Maar gewoon om nieuwsgierig te zijn.

Want misschien verandert de wereld dan niet.

Misschien verandert alleen de manier waarop jij kijkt.

En soms is dat al genoeg.